tüm "border'ları ="0" layan müessese

27 Şubat 2007 Salı 17:34
Jerome Murat

Bu video ile ilgili iki laf dolanıyor nette:
Bir tanesi gösteriyi yapan sanatçının Türk olduğu,
diğeri ise Murat(Müra)'ın Fransa da çok yaygın olarak kullanılan bir soyisim olduğu.
Napolyon'un mareşalinin soyadı da Murat (Müra)'mış.
Yani sanatçı Türk olmayabilir de.
Neyse ne, gerçekten çok güzel bir gösteri.

Yazdan Kalma Bir Günden ya da Çölde Çay Filminden...

24 Şubat 2007 Cumartesi 15:26
Satışa Geliyoruz: Mortgage

Gözümüz aydın, çok tartışılan mortgage sistemi bu hafta yasalaştı.
1993 yılında Tansu Çiller'in "iki anahtar" vaadi ile kulağımıza kaçırdığı kar suyunu
mortgage alır mı bilinmez; ancak siyasiler panikte.
Abdüllatif Şener: "Mortgage bedava ev dağıtma sistemi değil" diyor,
bu konuda beyanat veren herkes de lafa
"Sistem dar ve orta gelirlilerin beklentilerini karşılamıyor" cümlesi ile başlıyor.
Oradan nasıl görünüyoruz bilinmez; ancak siyasiler kredi kartı kullanmasını
karın ağrılı bir süreç ile öğrenen Türk milleti ile
bir kez daha uğraşmak istemiyor herhalde, ben öyle anladım.

Daha ilk mortgage kredisi onaylanmamışken Türk Dil Kurumu da panik içinde araya girip,
mortgage yerine "tutsat" kelimesinin kullanılmasını salık verdi.
TDK Güncel Türkçe Sözlük Çalışma Grubu 2004 yılının sonlarında bir toplantı yapmış
ve "mortgage" sözcüğüne karşılık Türkçedeki "tutu" sözcüğünden yararlanılmasına karar vermiş.
"Tutu" 14. yüzyılda "rehin, ipotek" kelimeleri yerine kullanılıyormuş.
Önce "tutulu satış" terimini türeten Çalışma Grubu, terimin kısaltılmış biçimi olan
"tutsat"ın kullanılmasına karar vermiş; karar vermiş ama bu kelime benim içime pek sinmedi.
Mesela 35 yaşında bir adam tutsat ile 30 yıl vadeli bir ev satın aldı diyelim.
30 yıl ödedi kredisini bir nevi "tut"tu ve 65 yaşına gelince ödemesi bitti.
Ne yapacak peki, "sat"acak mı?
Tam da rahata erecekken, her şeye yeniden mi başlayacak?
O yüzden "tutsat" kelimesi bana, kredisi biten yaşlı bir adamın evinin ortasında
bir kağıt ile donakalmasını çağrıştırıyor. Oldukça sevimsiz.
Yani hiçbir zaman senin olmayacak bir ev ile
içinde emir kiplerinin bulunduğu iki kelime: "tut" ve "sat"!
Emrin olur, ne diyelim.

Diğer taraftan kafamı karıştıran başka bir mevzu da Türklerin ev sahibi olma tutkusu.
Ya biz avcı ve toplayıcı kabileler değil miydik, atalarımız göçebe bir hayat yaşamıyor muydu?
Buraya da Orta Asya'dan gelmedik mi?
Yüzlerce yıl evvel etrafta çok az yiyecek var diyerek kıtlık tehlikesine karşı
yediklerimizi yağ olarak depolayan metabolizmayı yıl 2007, hala değiştiremedik;
ama bu göçebe ruh bizi ilk fırsatta sattı: "Karışma bana! Ev sahibi olucam!"

Peki Türkiye gibi bir ülkede dört duvar evinin olması seni ne kadar koruyabilir,
kendini ne ölçüde, ne zaman kadar güvende hissedebilirsin?
Haritamızı tam ortasından bölen fay hatlarımız var bir kere.
İnşaatlar malum!
Yıkıldı diyelim; yerine yenisini kim dikecek?
Bu ilk akla gele risk!
En başta ekonomik riskler var -hatta riskin içindeki ekonomi-,
3 punto ile yazılan sözleşme maddeleri, bir gece de değişen yasalar,
ilk kaynak arayışında: "Haydi müşteri numarasının son hanesi tek sayı olan kredileri geri çağrılarım"
fantezilerini ciddiye alıp dile getirmiyorum farkındaysanız...
Mevcut konut kredilerinin mortgage'a dönmesi de şu an için zarar olarak görülüyor.
O zaman tutsat için "eş dost alışverişte görsün" adına çıkartıldı diyebilir miyiz?
Tutsat yerine "boşver", "vazgeç" ya da "döngit"i kullanabilir miyiz?
Şimdi yüzyıllar öncesine sadık yaşayan metabolizmanız gözünüze daha şirin göründü di'mi?

22 Şubat 2007 Perşembe

Dünya'nın 7 Harikasına Ayasofya Cami de Aday

Dünya'nın 7 harikası yeniden seçiliyor.
Adaylardan biri de Ayasofya Cami.
Peki biz ne yapabiliriz?
Haberin detayını
ve nasıl oy kullanacağımızı öğrenmek için tık tık!

21 Şubat 2007 Çarşamba 14:10
Çılgınlar Gibi Upwords Oynadık (Yeni Video)

Geçen gün yazmıştım hatırlarsanız,
"pazar günü arkadaşlarımıza kahvaltıya gittik, güzel vakit geçirdik" diye,
o gün Upwords de oynadık, kelime oyunu.
Upword, scrabble'ın bir çeşidi; ama aralarında önemli bir fark var:
Burada kat çıkabiliyorsun, yani üst üste kelime yazabiliyorsun.
O zaman da puanlama olayı devreye giriyor:
Tek katlı kelime yazmak daha çok puan kazandırıyor, çok katlı kelime yazmaktan.

Üç tane sakin insan ve bir tane de sakin görünümlü insan
çılgınlar gibi Upwords oynadık :))
Öyle işte..

19 Şubat 2007 Pazartesi 18:05
Bus Handle ve Global Çapta Endişeler

Şu aralar kafamın içindeki 125879 adet karınca ring seferinde,
ışığımı kaybettiğimden şüpheleniyorum,
genel olarak kendime karşı da hep bir şüphe beslemekteyim;
diğer taraftan "denge" belki insanoğlunun kullandığı geçerli bir sözcüktür,
ancak benim kendisinden haberim yok.
Başkaaaa...
Hıh!
Amerika'nın Dışişleri Bakanı: Rice,
Nancy Pelosi ilk kadın meclis başkanı,
Demokratların başkan aday adayı Hillary Clinton’ın,
Arzuhan Yalçındağ TÜSİAD'ın ilk kadın başkanı!...
Kafam büsbütün karışmış vaziyette:
Kadınlar dünyayı ele geçirmeye mi çalışıyor,
eğer öyleyse ben bu çalışmanın neresinde yer alıyorum,
elimi çabuk tutamaz da bir strateji belirlemezsem fındık fıstıkla mı iadere etmek zorunda kalırım?
gibi gayet beni alakadar etmeyen meselelere de kafayı gömmüşüm;
bir çeşit sirk insanı olarak şehrin sokaklarında işlerimi kovalıyorum.
Arada bu kafa ile otobüse de binmek gerekiyor tabii ve işte o dakika
BUS HANDLE ile göz göze geliyoruz, yani "reklamlı otobüs demiri tutacağı".
Bu işle iştigal Eylül Reklam, BUS HANDLE'ı şöyle övmüş:
"Ulaşım esnasında hiçbir şeyle meşgul olmayan yolcular,
HANDLE'ları tutarak yolculuk etmekte, bu süreç içerisinde üzerindeki reklam uygulamalarını
etkili bir şekilde algılamaktadırlar."

"Ulaşım esnasında hiçbir şeyle meşgul olmayan yolcular..." tanımlaması
bana biraz iddialı gelsede doğrudur, insanın gözü tutacağına kayar illaki.
Diğer taraftan reklam şirketi BUS HANDLE'a reklam alamadığı zamanlarda
bir kağıda yararlı bilgiler yazıp içine koyuyor, maksat yolcu oyalansın.
Oyalansın da benim kafa bi'dünya...
Öyle olunca şöyle oluyor pek tabii:

Tutacak: Hawaii alfabesinde sadece 12 harf bulunmaktadır
Ben: Hımm insanlar kafa dinlemek için boşuna Hawaii'ye gitmiyor

Tutacak: Venüs saat yönünde dönen tek gezegendir
Ben: Bu iyi bir şey olmasa gerek, "Kadınlar Venüsten" diye tutturdu adamlar.

Tutacak: Hipopotamlar insanlardan daha hızlı koşar
Ben: Tuğba Ekinci de Hipopatamdan hızlı koşar, nabeeeeer...

Tutacak: İnsan saçı 3 kg ağırlığı kaldırabilecek esnekliktedir
Ben: Banu Alkan'ın saçı değil ama.

Tutacak: Kereviz yerken harcanan kalori, kerevizin içindeki kaloriden daha fazladır
Ben: Bak şimdi ya! Bu kerevizin mi salaklığı, yoksa bizim mi?
İşte böyle yol boyu BUS HANDLE ile Hacivat-Karagöz gibi atıştıktan sonra
durağıma gelip de indiğimde, kafamın içindekiler bana yetmedi,
bu sefer de "entelektüel sermayenin geleceği" hakkında endişelenmeye başladım.
Tez zamanda iyileşmeyi umuyorum.

18 Şubat 2007 Pazar 12:30
İkea: Ailenizin Terapisti

Geçen hafta evimizi bir kez daha İkealamamız gerektiğine karar verdim.
Malum; raf raf, kutu kutu, sepet sepet şeklinde yaşıyorum.
Yığınları sepetlere, sepetleri de birbirinin üzerine yerleştirince acayip hamarat görünüyorum.
Şöyle bir etrafınıza bakıp "Bu evde mantı da açılıyordur" diyebilirsiniz kolaylıkla.
Ayrıca duvarlara çaktığımız raflar da evimize Büyük Kanyon havası veriyor,
kat kat..

2007'nin ilk İkelama seferinde hedefim üçüncü gardırobu almaktı.
Ev 140 metre kare, ancak 2 (iki) kişi olarak bir türlü sığmayı başaramıyoruz,
gözümüze dizimize dursun.
Neyse işte niyetimiz belli, kucağımda bir İkea kataloğu düşüyoruz yollara.
Nasıl bir şey istediğimi de tam olarak bilmiyorum; hem sayfalarını çeviriyorum kataloğun
hem de ürün için yazılmış hikayeleri okuyorum ve İkea'nın
"Az Harca İyi Yaşa"dan, "İkea Evinizin Herşeyi"nden de öte, derin
bir felsefesi olduğunu ilk kez o gün anlıyorum.

Birinci sayfada [ Hayatınızda "Gerçekten" Neler Oluyor? ] diye soruyor bize İkea:
Upuzun saatler çalışmakla, oradan oraya koşturmakla, ev ve işten arta kalan zamanlarda da
gezmekle o kadar meşgülsünüz ki; sadece oturma sanatını çoktan unuttunuz değil mi?
Evet, oturma. Hani o bildiğiniz oturma. Eviniz "yuvanız" olmaktan çıktı değil mi?
Dışarıdaki her program evinizden daha cazip geliyor artık...
Nasıl yani?... "Sadece oturma sanatı".
Tolstoy musun be mübarek!
Peki nasıl bu kadar emin olabiliyorsun hakkımda?
Beni ne kadar tanıyorsun bir kere?
Şu tırnak işaretleri de ayıp olmuyor mu ayrıca...

Hemen arka sayfada:
Şu aktivite denen şeyi kim icat etti? Bale dersi, yaz okulu, dershane, yüzme okulu...
İyi de ne ki bu? Tüm aktiviteler ailemizin ayrı ayrı programlar yapıp
ayrı ayrı yemek yememize sebep oluyor. Peki bir de şunu düşünün: Bir masa etrafında toplanmak,
birlikte yemek hazırlamak, birlikte yemek yemek, birlikte konuşmak, tartışmak, oynamak, şakalaşmak,
düşünmek ve birlikte gülmek. Ya bunun nesi yanlış?
Hayatın kendisi varken "aktivite"ye kimin ihtiyacı varmış?
Hoş geldin Leo Buscaglia!
Yahu hem o hem de bu doğru olamaz mı?
Bir masa iki sandalye satacaksın diye neden "aktivite" tu-kaka oldu şimdi?
Burası mobilya mağazası değil miydi; sen satsana koltuğunu, kanepeni güzel güzel!
Yoksa bir tek ben mi amacının dışında kullanıyorum İkea'yı?!

Ve BILLY:
Bir kitaplık, kitapların duracağı raflardan oluşmalı. İşte BILLY de tam olarak bu.
Yani kitaplık dışında başka bir şey olmaya çalışmayan, tam bir kitaplık!
Bir BILLY kadar olmadım mı şu hayatta, görüyor musunuz?
"Oldum olası, içimde biri bütün gücüyle, hiç kimse olmamaya çalışıyor" der Albert Camus.
Peki BILLY'nin yanında Camus'un lafı olur mu?!

Birisi sınırı aştığında; benimle, hayatımla ilgili haddi olmayan tahliller yaptığında,
bunlardan çok da emin olduğunda, kusuru öncelikle kendimde ararım.
Ortaya çıkmaya henüz fırsat bulamamış kötü yönlerim için, erken özür niteliği taşıyan,
lüzümsuz şirinliklerimi, hoş görünme çabalarımı sebep gösteririm hep.

Yol boyu bir taraftan kataloğu okudum bir taraftan da kızdım İkea'ya.
Kendisine fazlaca yüz verdiğimizi düşündüm; ama bu durum planlarımızı değiştirmedi tabii ki.
İkea'ya vardık, 3'üncü gardırobu aldık, arada İsveç Köfte de yedik. İşimiz bittiğinde ise aklımda,
"E burda çok rahat yaşanır" dediğim 55 metre karelik örnek İkea dairesi, bir türlü sığamadığımız
140 metre karelik evimizin yolunu tuttuk.

16 Şubat 2007 Cuma 11:03
C Kuşağı

Her şey X Kuşağı ile başladı.
1965-1980 yılları arasında doğan her insan yavrusuna Generation X dendi:
Teknoloji ile arası iyi, müdanasız ve radikal..
Çeşitli ekonomik krizlerin ve sosyal sancıların ortasına doğdukları için
bu kuşağa "kayıp kuşak" bile deniliyor.

Ardınan Y kuşağı, generation youth, yani "Genç Nesil" geldi:
1980 ve sonrası doğumlular, kazanmadan tüketen, alışveriş gurusu,
marka tutkunu bir "Bana şunu da al" kuşağı.
Diğer tarftan İK toplantılarında Y kuşağının
iş dünyasına yeni bir şekil vermeye başladığı da konuşuluyor.
Her kuşakta olduğu gibi Y kuşağı için de tartışmalar sürüyor.

2003 yılı ve sonrası doğumlulara, henüz rahimlere düşmemişlere de Z kuşağı,
zero generation (next generation) dendi: Sadakat, inanç, geleneklere bağlılık düşük,
özgürlük, bencillik ve açık sözlülük ise belirgin özellikler olacağı öngörülüyor.
Yalnızlık tehlikesi ile karşı karşıya olacakları sanılıyor.

C kuşağı ise çok yeni bir kavram değil. Bundan yaklaşık on iki yıl önce,
1988-1993 yılları arasında doğan ve tüketimi (consumer) temsil eden
gençlerin oluşturduğu bir jenerasyondu.
Artık zaman değişti, bir süredir C'nin temsil ettiği şey content, yani "içerik".
C kuşağı tüketicinin oluşturduğu bir içerik fırtınası.
Peki bu trendi tetikleyen ne? Birincisi sahip oldukları yaratıcılık,
ikincisi içerik oluşturan araçların elde edilebilirliği,
üçüncüsü de statü ve adiyet kaygısı.
Artık kullanıcılar (tüketiciler) dinlemeyi, oynamayı,
pasif bir şekilde tüketmeyi istemek yerine onları üretme ve paylaşma yarışına girdi.
Mesela bloglar, canınız ne zaman isterse birkaç kısa adımla fikirlerinizi paylaşabiliyorsunuz
ya da ne bileyim fotoğraflar...
Profesyonel dijital fotoğrafçılık bir süredir sadece profesyonellerin işi değil.
Telefonunuzun melodisi mesela, kendiniz besteleyebiliyorsunuz.
Bilgisayar oyunu yazanlar, sevdikleri şarkılara animasyon klipler çekenler,
cep telefonları ile gerçekleşen kısa film yarışmaları ve You Tube'un önlenemez yükselişi..
Diğer taraftan tüm bu çabalar için C kuşağının para dışında motiv faktörleri var:
Statü ve adiyet kaygısıyla hareket ediyorlar, yaratıcı kimlikleri ile ön plana çıkmak istiyorlar.
Bunun sonucunda Wikipedia'nın daha radikal verisyonu citizendium.com gibi oluşumlar hayata geçebiliyor

Ve OMD Türkiye Genel Müdürü Ivan Jones soruyor:
"Tüketicinin tükettiği içerik için tüketici ile rekabet etmeye hazır mıyız?"
Bu soru "Markalar C jenerasyonu ile rekabet etmeli mi?" sorusunu da akla getiriyor.
Tüketici ile rekabet zaman kaybı!
Marka tüketicinin yaratıcılığını ve özgünlüğünü tehtit olarak görmeyip,
ona içerik yaratmaya ve dağıtmaya yarayan araçlar sağladığında
ve oluşturduğu içeriği sergileme ihtiyacını kabul ettiğinde,
hatta ürün ve hizmet tasarımına tüketicisini de dahil ettiğinde
gerçek anlamda bir "kazan-kazan" ilişkisi söz konusu olacaktır.