bu benim hayatım

INSERT: FOTOMONTAJ TANIŞLAR

Anasayfa

Bugün otoparkta ters dönmüş ve üzerinden araba geçmiş kertenkelenin fotoğrafını, makinem yanımda olmasına rağmen,
çekmeyi akıl edemeyince kızgınlığım beni 80'lere götürdü.

80'li yıllarda bir grup insanın kurmalı fotoğraf makinesi vardı.
Bu özel insanlar gittikleri her yere makinelerini götürürdü.
Yakaladıkları ilk fırsatta ortamdaki herkesi bir koltuğa toplar;
koltuğun tam karşısına da makinesini ortalayarak yerleştirir, düğmesine basar ve
fotoğraf için hazır bekleyen grubun yanına "hızla" dahil olurdu.

O kısa süreyi yakalamak hem makine sahibi hem de fotoğraflanmayı bekleyenler için önemliydi.
80'ler de bu makine ile fotoğraf çekmek zevkten çok maceraya dönüşmüştü:
Acaba yetişebilecek mi?

Şimdi bana bu yöntemle çekilmiş bir fotoğraf gösterseler ve ben fotoğraftaki kimseyi tanımasam da
makine sahibini şıp diye bulabilirim.
Sizde öyle...

Makine sahibi, genelde grubun en sonunda durur, diğerlerine nazaran daha "çok" ve "keskin" gülmer,
omuzları yukarıda ve gergin durur.
Nedendir bilinmez en arkada ve en köşede de dursa; vücud dili fotoğraf veren grubu kucaklar ya da
kanatlarının altına alır tarzdadır.
Anı yakalama noktasında o kadar gerilmiştir ki istediği kadar gülümsesin
boynunun uzamasından, boyun damarlarının çıkık ve gergin olmasından
ne kadar stres altında olduğunu tahmin etmek zor olmaz.
Yani fotoğrafa baktığınızda makine sahibinin Hawaii de çekilmiş bir başka fotoğrafından
bu kareye fotomontaj yapıldığını sanabilirsiniz, o kadar alakasızdır.
Kısacası makinenin sahibi adamımız grubun içindeki ayrık otudur.

Şimdi millet kurmalı makine ile çekilen fotoğrafa dahil olmak için
üzerine yazı yazdıracak kadar ilginç durumlar sergilesin.
Sen cebindeki makineyi çıkartıp ezilmiş kertenkeleyi çekeme, sitene koyama.
Yarın eğer üstüne araba park edip kapamamışsa ya da bir kedi yememişse
kertenkelenin fotoğrafını çekip bu yazıma iliştireceğim.

Şimdi neden gidip çekmiyorsun diyen olursa:
Üşeniyorum!