bubenimhayatim

A$KIMI SEVIYORUM AMA ANNEME A$IGIM!

Aşkım başlığı okuduğunda bozuk atmayacaktır;
çünkü ikimiz de kabul ediyoruz ki aşk hastalıklı bir duygu...

İşte anne ile özellikle 'kızı' arasındaki ilişkiyi tam anlamıyla açıklayan kelimedir aşk!...
Bir erkeğe karşı sadece hissettiğimizi sanabiliriz, bu da koca bir yanılsamadır.
Benim için annemin yüzünü görmediğim ya da sesini duymadığım bir gün eskik bir gündür.

Benim yaptığım ya da söylediğim bir şeyden ötürü mutlu olmasıyla ben de bulutların üzerine çıkarım.
Kokusuna bayılırım annemim , yumuşak yanaklarına...
Kapıyı çalıdığımda daha açmadan benle konuşmaya başlamasına,
nerede olduğumuza bakmadan bana o kendine has uslubu ile seslenmesine,
diyetteyim dediğimde: "evet yediklerine biraz dikkat et lütfen" deyip,
daha beş dakika geçmeden tabağından bir şeyleri benim tabağıma koymaya çalışmasına,
benim için hep en iyisini en güzelini istemesine,
karşılık beklemeden sevmesine,
yaptığı ve yapabileceği fedakarlıklara,
bazen edepsizliklerimi hoşgörmesine,
ona küsmeme aldırmamasına...

--ona küserim; çünkü beni 'çocuğu gibi görmesine' bazen tahammül edemem :))
Aslında bu 'kendimi ispat' çalışmalarından 20 yaşımda vazgemiş olmam lazımdı;
ama biraz inatçıyım.--

Annem bir tanedir, onun yerini ne aşkım ne babam ne de kendi çocuğum tutacaktır.
Aslında kimse kimsenin yerini tutamaz...
Babalar bu duruma bozulmamalı bence,
zamanında annenin karnındaki su torbasının içinde göbek bağı denen
bir hortum ile beslenen biz çocuklar,
eşek kadar da olsak görünmez göbek bağları ile
bu sefer de annelerimizin ruhundan besleniriz;
bazen ruhu ile bizi annemiz kadar mükemmel besleyemeyen sevgilimize bozuk atarız,
saçma bir karşılaştırmadır;
ama bilinçaltımızla bunu farkında olmadan yaparız.

Bu bulunmaz hint kumaşı sevgiyi hayatımız boyunca sadece annemiz verebilir,
ve biz sadece annemize aşık olabiliriz, hayatta olsa da olmasa da...

Mayıs 2005